Vallarfoxgras UULA 20 kg

UULA er vallarfoxgrasyrki frá Finnlandi, til ræktunar á svæðum þar sem vetraraðstæður reyna á. Yrkið hefur sýnt þol gegn kali og sveppasjúkdómum sem herjað geta á vallarfoxgras undir snjóþekju, sem gerir það að verkum að það hefur reynst vel við íslenskar aðstæður.

Sem dæmigert strágras fer UULA snemma í kynvöxt á sumrin. Einkennandi eru kröftugur blaðvöxtur og sterkir stönglar þar sem plantan safnar forða í neðstu hnjáliðina (lauka) fyrir veturinn. Niðurstöður úr norrænum yrkjaprófunum sýna að yrkið viðheldur góðum meltanleika fram að skriði, en eins og á við um önnur vallarfoxgrös, fellur fóðurgildið hratt eftir að kólfurinn skríður.

Hvað varðar uppskerugetu er UULA áreiðanlegt yrki sem skilar jafnri framleiðslu á milli ára. Það hentar sérstaklega vel í blöndur með öðrum tegundum til að tryggja þéttleika svarðarins þar sem vallarfoxgrasið getur átt undir högg að sækja vegna takmarkaðs beitarþols eða ágangs. Fyrir ræktendur sem leggja áherslu á hágæða gróffóður og öryggi við tvísýn ræktunarskilyrði er UULA valkostur sem hefur gefið góða raun.

Ráðlagt sáðmagn 20-25 kg/ha.

UULA er fáanlegt í 20 kg pokum.

Meira um ræktun á vallarfoxgrasi.

Almennar ræktunarleiðbeiningar fyrir vallarfoxgras

Vallarfoxgras er undirstaðan í íslenskri túnrækt vegna mikils lystugleika og orkugildis. Til að tryggja góða endingu og hámarks nýtingu þarf að huga vel að ræktunartækni og staðsetningu.

Jarðvegur og sáning Tegundin þrífst best í frjósömum moldarjarðvegi eða vel framræstri mýri. Í illa framræstum eða súrum jarðvegi þar sem svellamyndun er tíð endist vallarfoxgras illa. Sáðbeðið skal vera mjög slétt og fínunnið; mælt er með að sá í yfirborðið (sáðdýpt um 1 sm) og valta strax eftir sáningu til að tryggja góð tengsl fræs við fræbeðinn. Algengt sáðmagn er 20–25 kg á hektara í hreinrækt, en oft er sáð í blöndu með vallarsveifgrasi, hávingli eða vallarrýgresi (70–90% foxgras) til að auka þéttleika og beitarþol.

Nýting og fóðurgæði Vallarfoxgras er strágras, sem þýðir að nánast allir sprotar skríða á sama tíma. Fóðrunarvirðið er hæst fram að skriði en eftir það eykst trénisinnihald og meltanleiki fellur hratt. Því er mikilvægt að slá fyrir eða um skrið ef ætlunin er að framleiða hágæða fóður fyrir mjólkurkýr. Slík meðferð getur hins vegar dregið úr endingu plöntunnar, þar sem hún þarf tíma til að safna forða í laukana neðst á stönglinum.

Beit og endurvöxtur Einn stærsti galli vallarfoxgrass er hægur og ótryggur endurvöxtur (há). Tegundin þolir beit fremur illa þar sem dýr bíta gjarnan vaxtarbrodd kynsprotanna og lítið er um hliðarsprota til að taka við. Með réttu beitarskipulagi og hóflegri áburðargjöf á milli slátta má þó bæta endurvöxtinn, en gæta verður þess að ofgera ekki plöntunni svo hún nái að búa sig undir veturinn.

Sýrustig og kölkun í túnrækt

Sýrustig jarðvegs (pH) hefur afgerandi áhrif á framvindu vallarfoxgrass í túnum. Tegundin þrífst best þar sem sýrustig er á bilinu 6,0 til 6,5, en við það sýrustig er aðgengi plantna að helstu næringarefnum hvað hagstæðast.

Áhrif lágs sýrustigs

Í súrum jarðvegi (pH < 5,5) dregur verulega úr þrótti og samkeppnishæfni vallarfoxgrass. Lágt sýrustig takmarkar rótarvöxt og getur leitt til þess að plantan nái síður að safna nægum forða í stöngulhnýði (lauka) fyrir veturinn. Afleiðingin er gjarnan sú að yrki sem annars eru harðgerð, sýna aukna tilhneigingu til kalskemmda og verða undir í samkeppni við illgresi eða lítt eftirsóknarverðar grastegundir.

Kölkun og ending

Regluleg kölkun er nauðsynleg í íslensku ræktarlandi til að viðhalda réttu sýrustigi.

• Kölkun bætir jarðvegsbyggingu og örvar örverulíf, sem flýtir fyrir niðurbroti lífrænna efna og losun næringarefna.

• Við rétt sýrustig nýtist áburður betur, sem styrkir endurvöxt og eykur lífslíkur plöntunnar eftir slátt.

• Í illa framræstum og súrum jarðvegi er ending vallarfoxgrass jafnan mjög takmörkuð, óháð yrkjavali.