Smáratún SLÆGJA 15 kg

Smáratún SLÆGJA: Áreiðanleg uppskera og bættur lystugleiki

Smáratún SLÆGJA er grasfræblanda sem samsett er með vetrarþol og mikla uppskerugetu að leiðarljósi. Í nýrri samsetningu blöndunnar hafa verið gerðar breytingar til að mæta áskorunum sem lúta að lystugleika gróffóðurs. Hávingull hefur verið fjarlægður úr blöndunni en í hans stað hefur hlutur finnska vallarfoxgrasyrkisins Tryggve verið aukinn. Þessi breyting tryggir áfram þol og framleiðni án þess að draga úr lystugleika fóðursins, sem sumir ræktendur hafa talið áskorun þar sem hávingull er til staðar. 

Blandan byggir á traustum grunni vallarfoxgrass; yrkinu Snorra (mjög vetrarþolið og af íslenskum uppruna), Tryggve, sem er fremur vetrarþolið finnskt yrki og sænska yrkinu Rakel sem skilar góðum endurvexti og þrótti. Þessi samsetning veitir túnum nauðsynlegt viðnám gegn kalskemmdum og tryggir uppskeru. Með 25% hlutfall rauðsmára af yrkjunum Yngve (2n) og Peggy (4n) hækkar próteingildi og meltanleiki fóðursins eykst. Þar sem smárinn er forsmitaður og húðaður með Rhizobium-bakteríum hefst niturbinding strax við spírun, sem dregur úr þörf fyrir tilbúinn áburð.

Til að flýta svarðarmyndun á sáðárinu inniheldur blandan 10% af ferlitna Birger vallarrýgresi. Birger er lystugur og flýtir fyrir því að tún nái fullri afkastagetu strax á fyrsta ári. Blandan hentar best í vel framræstan og frjósaman jarðveg þar sem kröfur eru gerðar um örugga fóðurframleiðslu.

Innihald:

• Vallarfoxgras: Snorri (25%), Rakel (20%), Tryggve (20%)

• Vallarrýgresi: Birger (10%)

• Forsmitaður rauðsmári: Yngve (17%), Peggy (8%)

Ráðlagt sáðmagn: 25–30 kg/ha.

Smáratún SLÆGJA fæst í 15 kg pokum.

Ræktunarleiðbeiningar fyrir smáratún

Sáning forsmitaðs fræs

Smithúðin utan um smárafræið tryggir að Rhizobium-bakteríur séu til staðar við spírun, en til að samlífið hefjist strax þarf jarðvegurinn að vera hæfilega rakur og hlýr. Mælt er með því að sá grunnt, eða á um 1–2 cm dýpi, þar sem smárafræ er smátt og dregur orku úr smithúðinni til að rjúfa yfirborðið. Mikilvægt er að valta svæðið strax eftir sáningu til að tryggja góð tengsl fræs við sáðbeðinn, sem flýtir fyrir því að niturbinding hefjist og smárinn nái að festa sig í sessi gagnvart hraðsprottnum grösum.

Áburðargjöf og nýting köfnunarefnis

Köfnunarefnisgjöf í smáratúnum krefst annarrar nálgunar en í hreinum grassverði. Ef borinn er á mikill tilbúinn köfnunarefnisáburður verður plantan „löt“ og hættir að vinna nitur úr andrúmsloftinu, sem rýrir gildi smárans í blöndunni. Almennt er mælt með hóflegri gjöf á vorin til að koma grasinu af stað, en treysta svo á niturbindingu smárans þegar líður á sumarið. Snefilefni skipta hér höfuðmáli; smári er viðkvæmur fyrir skorti á bór og mólýbdeni, en síðarnefnda efnið er forsenda þess að ensímið sem hvatar niturbindinguna starfi eðlilega. Gæta þarf þess að kalí- og fosfórbúskapur sé í lagi til að styðja við öflugt rótarkerfi belgjurta.

Stjórnun á hlutfalli grasa og smára

Við ræktun á blöndum eins og Smáratúnsblöndunum þarf að gæta jafnvægis á milli tegunda með markvissri nýtingu. Smári þarf birtu til að þrífast og ef grasið verður of hávaxið og þétt getur það skyggt smárann út. Reglulegur sláttur eða beit kemur í veg fyrir að vallarfoxgras og rýgresi verði einrátt. Jafnframt þarf að sýna aðgát við haustbeit eða síðbúinn slátt; smárinn þarf að ná að safna forða í ræturnar fyrir veturinn. Ef gengið er of nærri honum seint á haustin dregur úr líkum á að hann lifi af íslenska vetur, sérstaklega þar sem hvítsmári og rauðsmári hafa ólíkt vaxtarlag og þol.

Sýrustig, kölkun og ending smára

Fjórði og mikilvægasti þátturinn fyrir endingu smára er sýrustig jarðvegsins. Smári er mun viðkvæmari fyrir súrum jarðvegi en vallarfoxgras og þrífst best í vel framræstum jarðvegi þar sem sýrustig (pH) er á bilinu 6,0 til 6,5. Í súrum jarðvegi ($pH < 5,5$) dregur verulega úr virkni Rhizobium-baktería og hnýðismyndun á rótum stöðvast. Regluleg kölkun er því forsenda þess að smárinn nái að endast í túnum. Ef jarðvegur er of súr verður smárinn veikburða, nýting snefilefna versnar og hann gefur fljótt eftir fyrir grösum eða illgresi, sem leiðir til þess að niturbindingin minnkar og fóðurgæðin rýrna.